Czym jest protokół komunikacyjny interfejsu radiowego RFID?

ISO/IEC 18000-1 Technologia informacyjna: (Identyfikacja radiowa oparta na zarządzaniu przedmiotami)Struktura referencyjna i definicja standardowych parametrów. Reguluje ona tabelę parametrów komunikacji czytnika i znacznika, podstawowe zasady dotyczące praw własności intelektualnej itp., powszechnie stosowane w protokole komunikacji interfejsu radiowego. W ten sposób standardy odpowiadające każdemu pasmu częstotliwości nie muszą wielokrotnie określać tej samej treści.

ISO/IEC 18000-2 Technologia informacyjna: (Identyfikacja radiowa oparta na zarządzaniu przedmiotami) dotyczy niskich częstotliwości 125~134 kHz, określa interfejs fizyczny do komunikacji między znacznikiem a czytnikiem, czytnik powinien mieć typ A (FDX) i możliwość komunikacji z znacznikami typu B (HDX); określa protokoły i polecenia, a także metody zapobiegające kolizjom w komunikacji wieloznacznikowej.

ISO/IEC 18000-3 Technologia informatyczna: (Identyfikacja radiowa oparta na zarządzaniu przedmiotami) dotyczy Wysoka częstotliwość 13,56 MHz określa interfejs fizyczny, protokół i polecenia między czytnikiem a tagiem, a także metody antykolizyjne. Protokół antykolizyjny można podzielić na dwa tryby, z których tryb 1 dzieli się na podstawowy i dwa rozszerzone protokoły (protokół wieloodpowiedzi bez szczeliny czasowej i bezterminacji oraz adaptacyjny protokół odczytu wielu transponderów z terminacją szczeliny czasowej). Tryb 2 wykorzystuje protokół multipleksowania czasowo-częstotliwościowego FTDMA, a łącznie 8 kanałów jest odpowiednich do obsługi dużej liczby tagów.

ISO/IEC 18000-4 Technologia informatyczna: (Identyfikacja radiowa oparta na zarządzaniu przedmiotami) Nadaje się do pasma mikrofalowego (chociaż 2,4 GHz znajduje się w paśmie częstotliwości UHF, jest ono konwencjonalnie nazywane pasmem mikrofalowym, z tego samego powodu RFID 5,8 GHz powinno znajdować się w paśmie SHF, które również zalicza się do pasma mikrofalowego). 2,45 GHz, które określa fizyczny interfejs, protokół i polecenia między czytnikiem a tagiem, a także metody antykolizyjne. Standard obejmuje dwa tryby: Tryb 1 to tryb pracy tagów pasywnych, w którym czytnik komunikuje się pierwszy; Tryb 2 to tryb pracy tagów aktywnych, w którym tag komunikuje się pierwszy.

ISO/IEC 18000-6 Technologia informacyjna: (Identyfikacja radiowa oparta na zarządzaniu przedmiotami) Norma ta ma zastosowanie do pasma ultrawysokich częstotliwości 840~960MHz i określa fizyczny interfejs, protokół i polecenia między czytnikiem a tagiem, a także metody antykolizyjne. Zawiera 4 pasywne protokoły interfejsu tagu: Typ A, Typ B, Typ C i Typ D, a odległość komunikacji może osiągnąć 10 m. Wśród nich Typ C został opracowany przez EPC Global i zatwierdzony w lipcu 2006 r. Znacznie poprawił się pod względem szybkości rozpoznawania, szybkości odczytu i zapisu, pojemności danych, antykolizyjnej, bezpieczeństwa informacji, adaptacyjności pasma częstotliwości i antyzakłóceniowej. Projekt V4.0 złożony w 2006 r. rozszerza charakterystykę tagów elektronicznych o zasilanie pomocnicze i czujniki, w tym metody przechowywania danych tagu i polecenia interaktywne. Aktywne tagi z bateriami mogą zapewnić szerszy zakres możliwości odczytu i większą niezawodność komunikacji, ale są większe i droższe.

ISO/IEC 18000-7 Nadaje się do ultrawysokiego pasma częstotliwości 433,92 MHz i należy do tagów aktywnych. Określa interfejs fizyczny, protokoły i polecenia między czytnikiem a tagiem, a także metody antykolizyjne. Tagi aktywne mają szeroki zasięg odczytu i nadają się do śledzenia dużych środków trwałych.

W zależności od protokołu, to, kto pierwszy mówi między czytnikiem a tagiem, jest bardzo różne, a Tag Mówi Pierwszy (TTF), Reader Talk First (RTF). Najpopularniejszym protokołem jest RTF, a większość RFID korzysta z RTF. Istnieje jednak również kilka protokołów, które korzystają z TTF, takich jak protokół 18000-6D i 18000-4 mode 2, które wszystkie wykorzystują tagi jako pierwsze. Zaletą tagów jest szybkość akwizycji. Są szybkie, bardzo czułe i charakteryzują się wysoką wydajnością w czasie rzeczywistym. Jednocześnie mają oczywiste wady, takie jak mała ilość przesyłanych danych i proste funkcje.