Nordycki e-dowód stanowi wzajemne uwierzytelnianie między pięcioma krajami nordyckimi (Finlandią, Szwecją, Danią, Norwegią i Islandią) i może być wykorzystywany jako wspólny klucz w celu potwierdzenia tożsamości podczas pracy za granicą, studiów za granicą i otwierania kont bankowych.

2 września Rada Nordycka przyjęła rezolucję, w której zaakceptowała propozycję centralnej grupy Rady dotyczącą przyjęcia wspólnego elektronicznego systemu dowodów tożsamości w regionie nordyckim.

Założona w 1962 roku Rada Nordycka jest organem współpracy parlamentów pięciu krajów nordyckich. W 2017 roku Finlandia sprawowała rotacyjne przewodnictwo w Radzie Nordyckiej.

Anna-Maya Henriksson, członkini środkowej frakcji Rady Nordyckiej i przewodnicząca fińskiego oddziału Szwedów, powiedziała, że ​​nordycki system e-dowodów będzie miał znaczący wpływ na wiele osób w regionie, umożliwiając im mieszkanie, pracę i naukę w dowolnym miejscu w regionie, a także prowadzenie działalności gospodarczej.

Nordycki elektroniczny dowód osobisty musi być powiązany z danymi osobowymi zarejestrowanymi przez mieszkańca w sektorze publicznym kraju. Henriksson powiedział: „To jak klucz. Jeśli nie masz numeru rejestracyjnego obywatela w kraju zamieszkania, nie możesz otworzyć drzwi”.

Henriksson przyznaje, że wdrożenie elektronicznego dowodu osobistego zajmie trochę czasu, ale nie można jeszcze podać konkretnego harmonogramu, ma jednak nadzieję, że nie potrwa to zbyt długo.

Propozycja wprowadzenia nordyckiego dowodu elektronicznego została po raz pierwszy przedstawiona przez grupę środkową Rady Nordyckiej w październiku 2015 r. W styczniu 2017 r. Rada Prezesów odrzuciła propozycję utworzenia wspólnego systemu numerów ubezpieczenia społecznego i uznała, że ​​wspólny dowód elektroniczny jest bardziej ekonomiczny i wygodniejszy.

Kraje nordyckie od dawna angażują się w promowanie integracji regionalnej. Obecnie mieszkańcy krajów nordyckich mają swobodę wyboru miejsca zamieszkania, ale po przeprowadzce do innego kraju muszą ponownie ubiegać się o lokalny numer ubezpieczenia społecznego, aby móc korzystać z kont bankowych i telekomunikacyjnych.